Meer doen in minder tijd?

Terwijl het ijs op de Noordpool ook deze zomer weer bovengemiddeld aan het afsmelten is hebben de belangrijkste wereldleiders tijdens de G8 top in L'Aquila helaas wederom verzuimd een stap in de goede richting te zetten.

Afgelopen donderdag hebben de leiders van de 17 grootste economieen ter wereld (de G8, G5, de EU en Australie, Indonesie en Zuid Korea) een verklaring ondertekend dat uitgaat van 'nationaal aangewezen beperkingen'. Dit is feitelijk een lege huls want er staan geen concrete cijfers in, geen bindende afspraken en geen sancties indien afspraken niet nagekomen worden.

Met de klimaattop in Kopenhagen in het vooruitzicht wordt het dus maar weer eens pijnlijk duidelijk dat alle sleutelspelers zich in hun loopgraven hebben verschanst. De oorzaak hiervan is met name te vinden in de padstelling tussen ontwikkelde en ontwikkelingslanden. De ontwikkelde landen willen dat de ontwikkelingslanden zich ook binden aan stringente afspraken omdat het merendeel van de verwachte groei in CO2 uitstoot uit die landen komt. De ontwikkelingslanden willen op hun beurt alleen meewerken als de ontwikkelde landen het voortouw nemen, meefinancieren aan de maatregelen in de ontwikkelingslanden en dat de maatregelen sociale en economische groei niet in de weg staan. Kernbezwaar blijft dus 'de vervuiler betaald, en dat is (nog) niet de derde wereld'. Inhoudelijk steekhoudende bezwaren.

Maar toch is het zaak snel een compromis te bereiken en Kopenhagen een succes te maken. Het smeltende Noordpoolijs, een van de meest duidelijk zichtbare indicatoren van de opwarming, geeft ook deze zomer weer een alarmerend signaal af: het smelt weer sneller dan het toch al zorgwekkende gemiddelde van de afgelopen 30 jaar. Het is nog niet zo extreem als de recordbrekende zomer van 2007 maar we komen angstvallig in de buurt.

Laten we hopen dat het smeltende Noordpoolijs de verhitte discussies kan afkoelen en dat de wereldleiders snel beseffen dat Kopenhagen moet leiden tot een stevige, alomvattende aanpak. Als men zaken vooruit blijft schuiven dan krijgen we steeds minder tijd om steeds meer vraagstukken op te lossen.